Tego wieczoru wróciłem do domu później niż zwykle, wyczerpany po dwóch spotkaniach i korkach, które zdawały się nie mieć końca.

Wszystko, czego chciałem, to prysznic i poduszka.

Otworzyłam drzwi sypialni i zamarłam.

Mój mąż i moja siostra byli w moim łóżku.

Pod kołdrą.

Koc był podciągnięty niemal pod same nosy.

Na ułamek sekundy świat ucichł.

Wpatrywali się we mnie jak sparaliżowani. Ja też się wpatrywałem. Czułem się, jakby ktoś uderzył mnie w pierś od środka. Poczułem żar na twarzy, a w ułamku sekundy przez głowę przemknęło mi tysiąc okropnych wniosków.

Kierowałem się instynktem, gotowy wyjść, zanim całkowicie stracę kontrolę.

„Czekaj!” krzyknęli oboje naraz.

„To nie tak, jak myślisz!”

Moja ręka zawisła przy framudze drzwi. Puls walił mi tak głośno, że słyszałem go w uszach.

Powoli się odwróciłem.

Wtedy zauważyłem coś dziwnego.

Koc się trząsł.

Nie w sposób pełen poczucia winy i zawiłości – ale jak dwoje ludzi z całych sił powstrzymujących się od wybuchu śmiechu. Wyglądali mniej jak spiskowcy, a bardziej jak dzieci przyłapane na psikusie.

„Co się dzieje?” zapytałem ostrzejszym głosem, niż zamierzałem.

Moja siostra przygryzła wargę, próbując — bezskutecznie — powstrzymać się od uśmiechu.

„Dobra, dobra” – powiedziała w końcu. „Nie panikuj”.

Z przesadnym dramatyzmem naciągnęła koc.

Pod spodem nie były nagie.

Mieli na sobie takie same koszulki.