„Natychmiast podnieś to z podłogi!” — krzyknął kierownik do kelnerki, ale cała restauracja zamarła, gdy kobieta zdjęła fartuch i powiedziała: „jesteś zwolniona”.

Mia powoli opuściła się na podłogę.
W Le Ciel czas zdawał się zastygnąć w bezruchu. Brzęk sztućców ucichł w niespokojną ciszę. Światła, które niegdyś ciepło odbijały się od złotych akcentów i kryształów, nagle stały się zimne – niczym niemi świadkowie czegoś, czego wszyscy udawali, że nie widzą.

Stek Wagyu leżał na podłodze. Talerz był roztrzaskany. Czerwony sos rozlał się po marmurze, plamiąc go niczym rana.

Wszystkie oczy zwrócone były na Mię.

Inwestorzy w szytych na miarę garniturach. Kobiety ozdobione diamentami. Kucharze obserwujący zza lustrzanej ściany. Kelnerki zamarły ze strachu na obrzeżach sali.

Mia uklękła.

Pan Gozon się uśmiechnął.

„No i?” mruknął ostro. „Pospiesz się. Nie marnuj czasu moich gości”.

Mia głęboko wciągnęła powietrze. Jej drżące dłonie dotknęły podłogi. Łzy spływały jej po policzkach – ale coś w jej wnętrzu się poruszyło, jakby dawno zamknięte drzwi zaczęły się otwierać.

Nie sięgnęła po mięso.

Zamiast tego wstała.

Jeden krok. Potem drugi. Wyprostowała plecy. Uniosła brodę.

Wyraz twarzy pana Gozona pociemniał. „Co ty sobie wyobrażasz?”

Mia nic nie powiedziała. Powoli odwiązała fartuch od talii – bez złości, bez pośpiechu – i delikatnie położyła go na stłuczonym talerzu.

Szepty rozległy się po jadalni.

„Co to jest?” syknął Gozon. „Zwariowałeś?”

Mia spojrzała mu w oczy. Po raz pierwszy od wejścia do Le Ciel nie skłoniła się. Nie drgnęła.

Jej głos drżał, ale był pewny.
„Jesteś zwolniony.”

W pokoju wybuchła wrzawa.

Gozon roześmiał się głośno i okrutnie. „Ja? Zwolniony? Za kogo ty się uważasz…”

Pojedyncze klaśnięcie przecięło hałas.

Powoli. Rozważnie.

Głos dochodził z drugiego końca sali — ze stołu inwestorów.

Stał mężczyzna w szarym garniturze. Białe włosy. Przenikliwe spojrzenie. Autorytet, który nie potrzebował tonów.

Laurent Duval.

Założyciel Duval Hospitality Group. Właściciel Le Ciel.

Gozon zbladł.