Po śmierci męża Lakshmi sprzedała swój skromny wiejski dom w Alwar w Radżastanie i przeprowadziła się do Delhi, aby zamieszkać ze swoją jedyną córką, Riyą Mehrą.

Nosiła w sercu jedną prostą wiarę:

Moja córka będzie się mną opiekować. Ja będę się opiekować moją wnuczką. Rodzina przetrwa, bo wszyscy się wspierają.

Każdego ranka odprowadzała małego Aarava do przedszkola.

Każdego popołudnia gotowała posiłki, prała ubrania i zajmowała się prowadzeniem domu.

Nigdy nie wspomniała Riyi, że 20 milionów rupii, które zarobiła na sprzedaży domu, nadal znajduje się na jej koncie bankowym, ani że jej książeczka oszczędnościowa jest starannie owinięta i ukryta w starym płóciennym tobołku.

Tego popołudnia w Delhi było piekielnie gorąco. Suche, palące wiatry smagały mały ogródek za domem.

Lakszmi poczuła pieczenie w gardle z pragnienia.

Na stole stała niedopita szklanka słodkiego soku z limonki, którą pił Aarav. Do szklanki przywierało kilka topniejących kostek lodu.

Wzięła jeden mały łyk — akurat tyle, żeby zwilżyć usta.

Właśnie w tym momencie Riya wyszła z kuchni i ją zobaczyła.

„Mamo, co robisz?” krzyknęła ostro Riya, a w jej oczach błysnął gniew.

Lakshmi wzdrygnęła się.
„Beta, byłam tak spragniona… Wypiłam tylko jeden łyk…”

Riya uderzyła łyżką o szklany stół.

„To sok mojego dziecka!
Czy ty już straciłeś wszelki wstyd, nawet w twoim wieku?”

Mały Aarav schował się za dupattą matki i w milczeniu patrzył szeroko otwartymi oczami.

Riya wyciągnęła rękę i wskazała bezpośrednio na drzwi wejściowe, a jej głos drżał z wściekłości.