Kierowca autobusu szkolnego codziennie widzi małą dziewczynkę ukrywającą coś — to, co znajduje pod jej siedzeniem, wprawia go w osłupienie…

Manuel García nigdy nie wyobrażał sobie, że w wieku sześćdziesięciu dwóch lat, po przejściu na emeryturę z pracy mechanika w warsztacie samochodowym w Vallecas, skończy jako kierowca autobusu szkolnego jeżdżącego po cichych bocznych drogach miasteczka na obrzeżach Sewilli.

Praca ta zapewniła mu tak potrzebną rutynę po śmierci żony, a większość dni mijała bez żadnych wydarzeń wśród śmiechu i krzyków dzieci.

Jednak po dwóch tygodniach roku szkolnego Manuel zauważył nową pasażerkę: Lucíę, nieśmiałą, zawsze samotną czternastolatkę, która siedziała tuż za nim.

Początkowo Manuel myślał, że to po prostu kwestia przystosowania się do nowej szkoły. Wkrótce jednak zauważył niepokojący schemat.
Każdego popołudnia, gdy autobus się opróżniał, Lucía cicho płakała i gorączkowo ocierała łzy przed dotarciem do swojego przystanku.

Manuel, którego instynkt ojcowski był coraz bardziej wyostrzony, próbował z nią rozmawiać: „Miałaś ciężki dzień, kochanie?” pytał, zerkając w lusterko wsteczne.

Zawsze odpowiadała drżącym szeptem: „Wszystko w porządku, Manuelu”.

Jednak jej oczy mówiły co innego; krzyczały o pomoc.

Pewnego wtorkowego popołudnia autobus uderzył w ostrą przeszkodę. W lusterku wstecznym Manuel zobaczył, że Lucía się przestraszyła i szybko wepchnęła coś do otworu wentylacyjnego pod siedzeniem.

Słychać było metaliczny i plastikowy dźwięk.

Kiedy dotarli na swój przystanek, czekał na nią wysoki mężczyzna o zimnym, wyrachowanym spojrzeniu. To był Javier, jej ojczym.
Nie przywitał się z Manuelem, jedynie gestem ręki dał dziewczynie znak, żeby zeszła.

Sposób, w jaki się wzdrygnęła na jego widok, przeszył kierowcę gęsią skórkę.

Kiedy autobus był pusty, Manuel nie poszedł na zajezdnię. Przeszedł przejściem i uklęknął przy siedzeniu Lucíi.

Sięgnął do kratki wentylacyjnej, gdzie ukryła przedmiot. Jego palce musnęły mały pojemnik.

Kiedy wyciągnął go w blask zachodzącego słońca, serce podskoczyło mu mocniej. To nie był cukierek ani zabawka.

To był blister z tabletkami, częściowo zużyty. Manuel zamarł, wpatrując się w tabletkę i łącząc dwa do dwóch.

Manuel siedział nieruchomo, a paczka drżała mu w dłoni. Lekarstwa – ale nie takie, których się obawiał.

Gdy jego wzrok przesunął się po etykiecie, poczuł, jak jego pierś ściska się ze zdziwienia.

Widział te same tabletki kiedyś, dawno temu, na stoliku nocnym swojej żony, gdy jego dni wypełniały szpitale i pożegnania.
Tej nocy nie spał.