W pokoju zapadła cisza.

„Kiedyś byłem szefem mafii. Dbałem o sąsiedztwo. Odsiedziałem kilka wyroków. I nie za drobne przewinienia. Ale za poważne.”

Jeden z facetów próbował się uśmiechnąć:

„Dziadku, czy ty chcesz nas straszyć bajkami?”

Starzec nawet nie podniósł głosu.

„Posłuchaj mnie uważnie. Przyszedłeś do mnie z groźbami. Do mojego domu. Bez pytania. Nie rozumiejąc, w co się pakujesz. To twój pierwszy błąd”.

Lekko pochylił się do przodu.

„Po drugie, uznałeś, że jestem słaby. Że bycie starym oznacza, że ​​jestem bezradny”.

Powoli wskazał na zamknięte drzwi sąsiedniego pokoju.

„W pokoju obok mam amunicję o takiej sile, o jakiej ci się nawet nie śniło. A jeśli jej zechcę, nie wyjdziesz stąd. Ani trochę.”

Teraz już się nie śmiali.

„Sprawię, że pożałujesz, że się urodziłeś.”

Starzec mówił cicho. I właśnie dlatego jego słowa brzmiały jeszcze bardziej przerażająco.

„Masz szansę. Wstań, przeproś i wyjdź stąd. I zapomnij o drodze powrotnej do tego domu”.

Cisza trwała długo. Jeden z bandytów przełknął ślinę.

„Mówisz poważnie… o tym jedynym?”

Starzec spojrzał na niego spokojnie.

“Sprawdzać.”

Chłopcy wymienili spojrzenia. W ich oczach nie było już bezczelności. Tylko zwątpienie i niepokój. Rozumieli jedno: jeśli nie kłamie, to zadawanie się z takim człowiekiem jest niebezpieczne. A jeśli kłamie… oni też nie chcieli się dowiedzieć.

Ten, który wcześniej złapał go za kołnierz, wstał pierwszy.

„Chodźmy” powiedział cicho do pozostałych.

Skierowali się do drzwi.

Starszy mężczyzna otworzył drzwi i odsunął się.

„Właściwa decyzja”.

Trzej mężczyźni wyszli, nie oglądając się za siebie. Brama zatrzasnęła się. Kroki szybko oddaliły się na ulicy.