Transfer pomyślny.
Saldo pozostałe: 0,00 USD

Potem zadzwoniłem.

„Adwokat Ramirez” – powiedziałem spokojnie. „Już go nie ma. Proszę rozpocząć postępowanie rozwodowe i sprawę cywilną. Proszę wysłać zawiadomienie na adres Polanco. Nie do Toronto”.

„Rozumiem, pani Sofio” – odpowiedział.

Dwie godziny później zadzwonił mój telefon.

Alejandro.

Musiał zdać sobie z tego sprawę, gdy próbował użyć swojej karty w mieszkaniu — może na zakupy spożywcze, może na jakąś błahostkę — a ona została odrzucona.

Odpowiedziałam słodko.

„Cześć, kochanie. Wylądowałaś bezpiecznie w Toronto?”

„SOFIA!” krzyknął, a w jego głosie słychać było panikę. „Co zrobiłaś z naszym kontem? Moja karta nie działa! Aplikacja pokazuje zero!”

„Och?” – odpowiedziałem spokojnie, mieszając wino w kieliszku. „Pieniądze? Przeniosłem je.”

„CO?! Gdzie?! Przelać to z powrotem! To NASZE pieniądze!”

„To nigdy nie było nasze” – poprawiłam cicho. „To było moje. I uważam to za częściową rekompensatę za wszystko, przez co mnie przeszliście”.

Cisza.

„O-o czym mówisz…?”

„Wiem” – powiedziałem spokojnie. „Nie jesteś w Toronto. Jesteś w Polanco. Z Valerią”.

Słyszałem, że jego oddech stał się przyspieszony.

„S-Sofia… pozwól, że wyjaśnię…”

„Nie ma co wyjaśniać” – wtrąciłam. „Łzy na lotnisku? To były ostatnie łzy, jakie kiedykolwiek za tobą płakałam. Żegnałam się z mężem, którego kiedyś kochałam. Z mężczyzną, którym postanowiłaś przestać być”.

„Sofio, proszę! Nie mam pieniędzy! Jak mam przeżyć?”

„Znajdź pracę” – odpowiedziałem. „Zawsze miałeś talent do wymyślania historii. Może przekuj to w coś dochodowego”.

Pauza.

„Powodzenia w nowym życiu w Toronto”.
Uśmiechnęłam się lekko. „Mam na myśli, Polanco”.

Zakończyłem rozmowę.

Następnie wyjąłem kartę SIM z telefonu i złamałem ją na pół.

Kiedy rozejrzałem się dookoła, w domu panowała cisza.

Tak, teraz byłem sam.

Ale po raz pierwszy od lat poczułem coś nieznanego.

Pokój.

Niewierny mąż odszedł.
Pieniądze były bezpieczne.

I w końcu mogłem zacząć od nowa.