Zrobiłem to — słabo, ledwo, ale wystarczająco.

Nora nie wahała się. „Ochrona. Pokój 412. Natychmiast.”

Wyraz twarzy Ethana uległ zmianie — nie był to strach, lecz kalkulacja.

Przybył lekarz i sprawdził jej kartę. „Ta dawka nie jest przepisana” – powiedział. „Zrób toksykologię. Zamknij jej kartę”.

Nora zapytała, czy jest ktoś, komu ufam.

Jedno imię płonęło przez mgłę. „Grace” – wyszeptałam.

Ethan rzucił się do przodu. „Nie potrzebujesz prawników…”

Ochrona go zatrzymała.

Grace przybyła kilka minut później, stanowcza i nieugięta. „Jestem jej prawnikiem” – powiedziała. „Co się stało?”

Kiedy Nora wyjaśniła, wyraz twarzy Grace stwardniał. Potem zwróciła się do Ethana:
„Sugeruję, żebyś przestał mówić”.

Jej detektyw ujawnił prawdę, której Ethan nigdy się nie spodziewał: nie byłam tylko spadkobierczynią. Byłam powierniczką. Gdybym zginęła w podejrzanych okolicznościach, kontrola przechodziłaby na kogoś innego – wyznaczonego dawno temu.

Ethan zbladł.

Lekarz potwierdził działanie środka uspokajającego. Ochrona podeszła bliżej.

Po raz pierwszy od lat strach ustąpił miejsca czemuś silniejszemu — kontroli.

„Planowałeś moją śmierć” – powiedziałem ochryple.

Ethan próbował przemówić, ale Grace mu przerwała.

Gdy go wyprowadzali, spojrzał na mnie – wściekły i zdesperowany.

Spotkałam się z jego wzrokiem. „Prawie wygrałeś” – szepnęłam.

A potem dodał: „Prawie”.