Panna młoda zasłabła w trakcie własnej ceremonii ślubnej i stwierdzono u niej d3ad z powodu podejrzenia otrucia.

Została przewieziona do kostnicy nadal ubrana w koronkową suknię, z bukietem spoczywającym na jej piersi, a za nią podążali oszołomieni goście i milczący pan młody.

W kostnicy młoda pielęgniarka zauważyła coś niepokojącego: policzki panny młodej były wciąż zaróżowione, skóra ciepła, a usta nie sine jak u typowego ciała. Kiedy dotknęła jej dłoni, poczuła, że ​​żyje. Przyciskając ucho do piersi panny młodej, zdawało jej się, że słyszy słabe bicie serca.

W panice zadzwoniła do lekarza. Zbagatelizował jej obawy, wyjaśniając, że niektóre trucizny i reakcje pośmiertne mogą imitować oznaki życia. Zapewnił ją, że izba przyjęć potwierdziła zgon.

Jednak pielęgniarka nie mogła zignorować swojego instynktu.

Później tej nocy potajemnie ustawiła kamerę w izolatce. Następnego ranka, przeglądając nagranie, zobaczyła coś przerażającego – panna młoda nagle złapała powietrze, jej palce się poruszyły, a oczy otworzyły.

Chwilę później do pokoju wszedł lekarz… w towarzystwie pana młodego.