Nie mogłem pojąć, dlaczego powiedział coś takiego. W południe prawdziwy powód jego ostrzeżenia stał się przerażający – i wywrócił mój świat do góry nogami.

Pukanie zaczęło się chwilę po czwartej rano, głośne i natarczywe. Ostrożnie otworzyłem drzwi i zobaczyłem mojego sąsiada, Grahama, stojącego w bluzie z włosami wciąż wilgotnymi, z oczami nieustannie wpatrzonymi w ulicę, jakby obawiał się, że ktoś go obserwuje.

„Nie idź dziś do pracy” – powiedział cicho. „Proszę. Zostań w domu”.

Próbowałem zadawać pytania, ale odmówił wyjaśnień. Powtórzył tylko swoje ostrzeżenie, a potem dodał coś, co sprawiło, że ścisnęło mnie w żołądku:
„Zwłaszcza ty”.

Po jego wyjściu nie mogłam uspokoić uczucia niepokoju. Ignorując rutynę, zadzwoniłam, że jestem chora. Kilka godzin później zaczęły dzwonić do mnie nieznane numery. Nie odebrałam.

Około południa na moim ekranie pojawił się alarm z pilną wiadomością:
Trwa śledztwo w pobliżu sądu w centrum miasta. Celowe zagrożenie dla pracownika sądu.

Tym pracownikiem byłem ja.

Policja zlokalizowała niebezpieczne urządzenie w pobliżu miejsca parkingowego, z którego korzystałem codziennie. Mój przełożony potwierdził później, że była tam notatka z moim nazwiskiem i mrożącą krew w żyłach wiadomością: Nie miałem zeznawać.

Wtedy wszystko zaczęło działać. Nie byłem tylko pracownikiem – koordynowałem zeznania świadków w delikatnej sprawie związanej z przestępczością zorganizowaną. Niedawno zgłosiłem nieprawidłową informację w oficjalnych dokumentach, coś drobnego, ale istotnego.

Niedługo potem w moich drzwiach pojawił się mężczyzna podający się za detektywa. Coś było nie tak. Nie otworzyłem. Chwilę później Graham napisał mi SMS-a:
Nie otwieraj drzwi. Śledzili mnie.