„Wynoś się stąd, ty brudny żebraku! Myślisz, że to wysypisko śmieci, żeby się w nim grzebać? Wynoś się stąd, zanim złamię ci rękę!” – krzyknął ochroniarz, unosząc pałkę, by uderzyć młodą bezdomną kobietę, która podawała spleśniałą skórkę chleba płaczącemu mężczyźnie w ciemnej uliczce. Nie wiedział, że ten obdarty mężczyzna, który właśnie stracił wszelką nadzieję, był… Jestem Arthur Thorne, miliarder, „Tytan Wschodu”. Tego wieczoru, w trakcie wystawnej gali, smutek po stracie … Zobacz więcej

Rozdział 2: Przestarzałe zbawienie

Zanim Arthur zdążył chwycić chleb, nagle otworzyła się ciężka stalowa brama doku.

“Panie Thorne!”

Henderson, szef ochrony, wpadł do zaułka, a promień jego latarki przeciął ciemność niczym ostrze. Za nim stało dwóch innych strażników z rękami na kaburach.

Światło oślepiło Mayę. Cofnęła się, a jej oczy rozszerzyły się ze strachu.

„Zostaw go w spokoju, ty mały bachorze!” krzyknął Henderson, podchodząc i odpychając dziewczynę. „Przepraszam bardzo, panie Thorne! Te dzieciaki z ulicy… wchodzą przez kratki wentylacyjne. Każę ją natychmiast aresztować za wtargnięcie i nękanie”.

Henderson wyciągnął rękę i chwycił Maję za jej wątłe ramię.

„Dotknij jej” – rozległ się niski i przerażający głos Artura, dochodzący z ziemi – „a jutro rano będziesz szukał pracy w tych samych rynsztokach, w których ona mieszka”.

Henderson zamarł. Strażnicy zatrzymali się w miejscu. Wpatrywali się w swojego przywódcę, siedzącego w błocie, w zniszczonym drogim smokingu, z twarzą umazaną łzami i sadzą.

Arthur powoli wstał. Nie zadał sobie trudu, żeby wytrzeć kurz ze spodni. Wszedł w światło latarki i spojrzał Hendersonowi prosto w oczy.

„Ona mnie nie nękała, Henderson. Robiła coś, czego żaden z was nie zrobił przez dwadzieścia lat”.

Artur zwrócił się do Mai. Wyciągnął rękę i wziął czerstwą skórkę chleba w swoją małą, zimną dłoń. Długo się jej przyglądał: dla jednych to bzdura, dla innych cud. Potem ugryzł.

Było ciężko. Smakowało kurzem, drożdżami i zimnem zaułka. Ale kiedy to przełknął, coś się stało. Węzeł w jego piersi – ten, który zaciskał się od pogrzebu Elary – lekko się rozluźnił.

„Dziękuję, Mayo” – powiedział Artur, a jego głos brzmiał pewniej niż od miesięcy. „To pierwsza rzecz, jaką spróbowałem od lat, która nie smakuje jak popiół”.

Maya promieniała. Jej nagły, promienny uśmiech sprawił, że ciemna uliczka stała się mniej zimna. „Widzisz? Mówiłam ci. Głód znika, kiedy się dzielisz”.

Henderson odchrząknął, wyraźnie zakłopotany. „Proszę pana, radni… proszą o pana. Uroczystość podpisania umowy o projekcie Dzielnicy Wschodniej odbędzie się za trzydzieści minut”.

Arthur spojrzał na Hendersona, a potem na Mayę, która trzęsła się z zimna w deszczu. Jej fioletowe palce wystawały zza butów.

Arthur zdjął swoją kaszmirową marynarkę za 5000 dolarów. Ciężką i ciepłą, podszytą jedwabiem. Uklęknął i narzucił ją na ramiona Mai. Płaszcz otulał ją całkowicie, a jego rąbek ciągnął się po wilgotnej podłodze.

„Maya” – powiedział cicho Artur. „Pokaż mi, gdzie śpisz”.

„Arthur, nie mówisz poważnie” – zaprotestował Henderson. „To slumsy. To niebezpieczne”.

„Spędziłem życie w „bezpiecznych” salach konferencyjnych, Henderson, i nigdy nie czułem się bardziej zagrożony niż tutaj” – odpowiedział Arthur. Ujął Maję za rękę. Jego skóra była lodowato zimna. „Pokaż mi drogę, Mayo”.

Reszta na następnej stronie